Kosaciec angielski syn. Irys mieczowaty

W olbrzymim bogactwie irysów, należących do rodziny Kosaćcowatych (Iridaceae), szczególne miejsce zajmują kosaćce cebulowe ze względu na większą trwałość kwiatów niż u irysów kłączowych oraz okres kwitnienie od bardzo wczesnej wiosny (Irysy żyłkowane) do pełni lata (Irysy holenderskie i angielskie). Irys angielski, oprócz niewątpliwej urody i stosunkowo późnej pory kwitnienia, wykazuje dużą wytrzymałość na warunki klimatyczne. Uprawa nie jest trudna. Ważne jest odpowiednie posadzenie cebul, a potem rosną przez kilka lat bez specjalnej opieki. Cebule sadzi się w październiku, nie za wcześnie, żeby nie wyrosły przed zimą ale i nie późno, bo nie zdążyłyby się dobrze ukorzenić. Ziemia powinna być głęboko przekopana, najlepiej z dobrze rozłożonym obornikiem, a nad wierzchołkiem cebuli powinno być około 10 cm ziemi. Po kwitnieniu i zaschnięciu liści (przeważnie w VIII), można cebule wykopać i przechować do jesieni w suchym, przewietrzanym pomieszczeniu, ale nie jest to konieczne. W dobrze przepuszczalnej glebie irysy te mogą rosnąć kilka lat nie wykopywane. Rozrastają się wówczas w ładną kępę obficie kwitnącą. Rozmnaża się je z cebul przybyszowych. Można też wysiewać nasiona po stratyfikacji.